Ποιοί Είμαστε

Εκδότης / Ιδιοκτήτης

Μαρία Μπαστέα

Βιογραφικό:

Με λένε Μαρία Μπαστέα και γεννήθηκα τον πιο όμορφο μήνα του χρόνου. Τον Ιούνιο του 1964. Η ζωή μου όμως δεν ήταν καθόλου λουλουδένια. Από μικρή αντιμετώπισα προβλήματα από την αναπηρία μου (τετραπληγία). Τελείωσα δημοτικό-γυμνάσιο με την βοήθεια των …φιλανθρώπων… (Εταιρεία Σπαστικών, ΕΛΕΠΑΑΠ), ώρα τους καλή … και με την βοήθεια του πατέρα μου (που ήταν τότε πρόεδρος στο Ε.Ι.Α.Α στα Λιόσια) και ίδρυσε το πρώτο Δημόσιο Λύκειο στην Ελλάδα για κινητικά ανάπηρα άτομα, τελείωσα και το 1 ο Λύκειο. Μετά έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στη Πάντειο.

Ίσως όμως γιατί δεν υπήρχαν ούτε ράμπες, ούτε ασανσέρ, ένιωθα σαν παιδί του πεζοδρομίου όταν έδινα εξετάσεις στο πεζοδρόμιο. Όχι βέβαια ότι με χάλασε… ίσα-ίσα με δυνάμωσε και μέσα από τους Συλλόγους άρχισα τις προσπάθειές μου γι αυτό που λέμε “ένταξη στο κοινωνικό σύνολο”. Έτσι παρακολούθησα 2 χρόνια computer και ηλεκτρονική τυπογραφία ( DTP) που ήταν μέσα στις δυνατότητες μου.

Στα σεμινάρια αυτά γνώρισα και τον Κώστα Παπαδόπουλο. Ένα παιδί με προβλήματα αναπηρίας κι αυτός κι έτσι πορευθήκαμε μαζί, βάζοντας κοινούς στόχους ζωής.

Ξεκίνησα πρίν 15 χρόνια την Εταιρεία μου πάντα με συνεργάτη τον Κώστα και στην αρχή ασχοληθήκαμε με τυπογραφικές εργασίες (Αφίσα, βιβλία) αλλά πολύ γρήγορα στραφήκαμε στην έκδοση μιας τοπικής εφημερίδας στον δήμο του Βύρωνα «Οι Γειτονιές μας».

Με την εφημερίδα αυτή αποκτήσαμε την επαφή με τον κόσμο που μας έλειπε. Μια ποικιλία ενδιαφερόντων και κυρίως την προσπάθεια μας για να προβάλουμε κοινωνικά θέματα με ιδιαίτερη ευαισθησία.

Είναι τρόπος ζωής για μένα η έκδοση αυτής της εφημερίδας. Νιώθω ένας μικρός «Μπόμπολας» και αν τα καταφέρω και στα οικονομικά είμαι πολύ ευχαριστημένη.

Παρ΄ ότι είμαι ανάπηρη νιώθω χρήσιμη και ικανοποιημένη κι έτσι απέδειξα ότι ο επιμένων ... Νικά.

---

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ:

Μαρίνα Σωτηροπούλου

Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου του 1981.Απο μικρή μου άρεσε να ασχολούμαι με τα κοινά και με τη δημοσιογραφία. Το 1999 αποφοίτησα με Άριστα από το Λύκειο και με τη διαδικασία των Πανελληνίων Εξετάσεων πέρασα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Αποφοίτησα το 2005 και συνέχισα τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα « Ψυχολογία και ΜΜΕ». Η συνεργασία μου με την εφημερίδα «οι γειτονιές» ξεκίνησε τον Απρίλη του 2006. 

Στέλιος Κυμπουρόπουλος

Ονομάζομαι Στέλιος Κυμπουρόπουλος και γεννήθηκα στις 9 Ιουλίου 1985 στην Αθήνα. Σα μωρό ήμουν πολύ όμορφο και συχνά λέγανε πως έχω βγει «από κάποιο πίνακα του Μποτιτσέλι». Όλα πέρναγαν ήρεμα και ωραία μέχρι την ηλικία των 14 μηνών όταν οι γονείς μου παρατήρησαν πως δε μπορούσα να ισορροπήσω καλά πέφτοντας στο πλάι όταν καθόμουν σε ένα κάθισμα, στον καναπέ, στο πάτωμα. Τότε πήραν την απόφαση να πάμε στο εξωτερικό για να δουν τι συμβαίνει. Εκεί, διέγνωσαν πως πάσχω από νωτιαία μυϊκή ατροφία τύπου 2 μια όχι τόσο γνωστή ασθένεια μέχρι τότε και με μια σχετική μικρή βιβλιογραφία. Μια προοδευτική απώλεια μυϊκών ομάδων, που μπορεί να σε οδηγήσει μέχρι και την τετραπληγία, δηλαδή αυτό που έχω εγώ.

Ο κόσμος των γονιών μου χάθηκε κάτω από τα πόδια τους. Αλλά συνειδητοποίησαν από νωρίς πως πέρα από την αναπηρία μου δε διαφέρω σε τίποτα από ανθρώπους που δε πάσχουν από κάποιο είδος αναπηρίας. Με αυτήν την ιδεολογία μεγάλωσα και πλέον είναι κάτι που έχω κάνει σημαία μου!

Στα πέντε μου φύγαμε από το Βύρωνα και εγκατασταθήκαμε μόνιμα στο εξοχικό μας στο Λαγόνιοι. Στην περιοχή της Αγ. Μαρίνας πήγα δημοτικό, τετραθέσιο, τελείωσα εκεί και μετά γυμνάσιο και λύκειο πήγα στο Κορωπί πάντα σε σχολεία όχι ειδικά για αναπήρους.

Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν αριστούχος και δικαιούχος τόσο στο να σηκώσω τη σημαία στις εθνικές μας παρελάσεις όσο και στο να είμαι παραστάτης. Κάτι τέτοιο όμως μου απαγορευόταν εξαιτίας ενός νόμου. Η ιστορία μου, η επιμονή μου να εκπληρώσω το όνειρό μου, έγινε γνωστή σε όλα τα ΜΜΕ και με αφορμή αυτό το γεγονός, άλλαξε αυτός ο νόμος και πλέον ανάπηροι και μη μπορούν να παρελαύνουν ελεύθερα αν το δικαιούνται (φυσικά αν υπάρχουν παρελάσεις μετά από λίγα χρόνια!)

Το 1996 και σε ηλικία 12 ετών έκανα μια πολλή σημαντική για την ζωή μου εγχείρηση. Οι επιπλοκές που ακολούθησαν κόντεψαν να μου στοιχίσουν τη ζωή τέσσερις φορές. Για να περιοριστεί αυτή η σοβαρή κατάσταση πέρασα ενάμιση χρόνο στην εντατική. Όλα αυτά έλαβαν χώρα στο Poiters της Γαλλίας.

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο 2003 που μπαίνω στην ιατρική σχολή του Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πεμπτοετής φοιτητής πλέον, παρακολουθώ καθημερινά τα μαθήματά μου στα διάφορα νοσοκομεία και σκοπός μου είναι τελειώνοντας τη σχολή, να ειδικευτώ στο κομμάτι της ψυχιατρικής. Παράλληλα, παρακολουθώ και ένα διετές σεμινάριο ομοιοπαθητικής με αποτέλεσμα θα πάρω και το πτυχίο στην ομοιοπαθητική ένα κομμάτι της επιστήμης που λατρεύω!

Με θεωρώ πως είμαι ένα αρκετά ισορροπημένο άτομο που απολαμβάνω την κάθε στιγμή γιατί είναι μοναδική, μια ζωή φυσιολογική και ενταγμένη στην κοινωνία μας.

Όραμά μου να δω μια κοινωνία δομημένη τόσο στη νοοτροπία της όσο και στην υλική της δόμηση να προέρχεται και να ανήκει σε όλους τους ανθρώπους. Γιατί όλοι είμαστε ίσοι. Γιατί όλοι είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Ίδωμεν!